وقتی همهچیز فوری است، فقط یک صف بسازید
فوریبودن احساسِ درخواستکننده است، نه ویژگی کار. اگر ده کارت برچسب قرمز دارند، تیم همان ده تا را با ترتیب تصادفی جلو میبرد و باز هم کسی ناراضی است.
یک لیست برای این هفته
بالای بورد فقط به اندازهٔ ظرفیت واقعی بچینید. ظرفیت یعنی تعداد کارهایی که همین آدمها هفتهٔ پیش واقعاً بستند، نه تعداد آرزوها. هر درخواست تازه باید یک کارت داخل صف را بیرون بیندازد، یا صبر کند.
معیار سادهٔ ترتیب
- اگر دیر شود چه کسی بیرون از تیم ضرر میبیند؟
- کدام کار، کار دیگری را باز میکند؟
- کدام را میشود نصف کرد و نیمهٔ مفیدش را همین هفته داد؟
نه گفتن را روی کارت بنویسید
کار عقبافتاده را پاک نکنید و پنهان نکنید. بگذارید در صف بماند با جملهٔ «این هفته نیست». این جمله بحث را از گروه پیام به یک جای قابلدیدن میبرد.
سوالهای رایج
اولویت عددی بهتر است یا بالا و پایین کردن کارت؟
برای تیم کوچک، ترتیب دیدهشدن روی بورد کافی است. عدد وقتی به درد میخورد که چند تیم روی یک صف مشترک کار میکنند.
کار مدیرعامل همیشه اول است؟
نه، مگر اینکه معیار ضرر بیرونی را رد کند. وگرنه صف هر روز از نو نوشته میشود.
چند سطح اولویت داشته باشیم؟
دو سطح کافی است: این هفته، و بعداً. سطح سوم معمولاً همان بعداً است با اسم دیگر.